Hospitaaldag

Een makkie vandaag, hoop ik, al had ik toch graag langer geslapen, want vermoeiend zal het wel zijn. Vandaag is een hospitaaldag. Nadat ik jarenlang bij diverse artsen het onderwerp aangekaart heb, mag mijn moeder eindelijk de onderzoeksbank op. Op diezelfde bank lag ik een half jaar geleden, dus ik weet precies wat ze vandaag allemaal moet ondergaan. Stap voor stap kan ik haar straks door alle testen heen begeleiden. Een uur lang wordt geëxperimenteerd met licht en beweging, in allerlei standen, om te zien waar haar al jaren durende duizeligheid vandaan komt.

Geen enkele arts vond het tot nu toe nodig om haar door te sturen, ondanks mijn herhaalde verzoeken, tot ze, hiep hoera, daags voor een artsgesprek om kletterde en daarmee bevestigde wat ik al aangekondigd had: de kans op vallen neemt toe en daarmee de kans dat ze in een rolstoel belandt. Ze zit al vaker in een rolstoel dan mij lief is, maar uit angst dat veilig lopen niet gaat, laat ze zich dat aanleunen. Dus intussen ben ik op zoek naar een combinatierolstoel: rollator als het kan en om te bouwen tot rolstoel als het nodig is. Maar nu eerst het hoofd. Ik weet dat de kans bestaat dat ze niets vinden. Of dat ze iets vinden waaraan niets te doen is. Maar zolang je het niet onderzoekt, weet je het niet. Dus op naar de rolstoelverhuur en op pad. Dagje hospitaal. Met koffie toe.