Ze staat al op het balkon naar me uit te kijken

Ze staat al op het balkon naar me uit te kijken als ik aan kom rijden. Ik ben blij dat ik de straat gevonden heb, want Google Maps was me niet erg goed gezind bij het zoeken. En dat terwijl ze het zo goed uitgelegd had.

We praten over haar werk en haar opleiding. Ze doet nu vakantiewerk, maar binnenkort krijgt ze een vast contract. Ze praat rap, maar door het accent moet ik goed opletten wat ze zegt. Maar ze heeft gelijk: haar woordenschat is groot en ze denkt snel. Ze begrijpt alle vragen en geeft vrolijk overal antwoord op. Behalve soms. Ineens betrekt haar gezicht. “Daar wil ik niet over praten”, zegt ze dan zacht maar duidelijk.

Wat een kracht zit er in die jonge vrouw, denk ik als ik afscheid neem. Ze leeft, ze werkt, ze geniet. Ze knokt zich een weg naar boven in dit leven. Maar daaronder zit een groot verdriet, dat ze liever verborgen houdt. Mij hoeft ze het niet te vertellen, maar ik hoop zo vurig dat er iemand is aan wie ze alles, alles kan zeggen. Omdat ik weet dat ze niet kan vergeten.